• Menu
  • Menu

Over de niche die ik maar niet vinden wil

Letterlijk elke avond als ik met een been het bed instap, tel ik mijn lichtpunten van de afgelopen dag. Voor het gemak vergeet ik dan maar de ergernissen die het leven soms ook verrassend interessanter maken. Da’s zomaar een insteek als je meent dat je jezelf eindelijk beter in je vel voelt steken.

Want wat blijft er nog over om over te schrijven als je meent dat je gelukkig bent met jezelf en je leven? Dan kun je een keertje van de daken schreeuwen dat je een blij ei bent, dat kun je zelfs meerdere keren doen, maar uiteindelijk zal dat je lezer gaan tergen of erger, zelfs ergeren. Dus schreef ik maar even niets, de afgelopen maand.

Gelukkig is de zomerperiode aangebroken, dus valt het niemand op dat ik me even op een onbewoond eiland waande.

En gelukkig weet ook niemand van de twijfels die ik heb ten aanzien van mijn eigen schrijfcapriolen. Want sinds 2002 heb ik zo’n beetje – althans voor mijn gevoel – alle onderwerpen in mijn bestaan wel toegelicht en beschreven. Dus restte mij de vraag, valt er dan nog wel iets te schrijven?

Maar een leven zonder schrijven vind ik dermate saai en ik vraag me dan ook meermaals af, of en wát ik achterlaat, zo zonder werk, man én nageslacht. Mijn feline vriendjes kunnen het je immers niet navertellen.

Daarnaast weerklinkt nog altijd – al járen en stiekem – de vraag van die schrijver die meende mij te moeten vertellen dat ik helegaar niet kán schrijven. Neen, ik vroeg hem niet wat en hoeveel hij van mijn blogposts hij ooit eerder had gelezen. Want hij riep nadien gelijk dat tenzij ik bij hem persoonlijk een cursus ga volgen, want hee, ja, dat verandert de zaak natuurlijk spontaan. En ergens weet ik dus ook waarom men dat zomaar mag roepen. Al kwetst me dat in het diepst van mijn ziel.

Ik meen nu dus te weten, dat persoonlijke belangen van anderen er blijkbaar meer toe doen en dat kwetsende uitspraken richting mijn persoon daarom kennelijk wel degelijk mogen. Alleen daarom al, keer ik hem die andere wang toe, en schrijf dóór. Omdat ik nu eindelijk meen te weten wat men bedoelt met ‘Happiness is a warm gun!’

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

Zie alle posts

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: