Over het vermijden van prikkelingen

O

Enigszins vertraagd begon ik aan de derde werk van de cursus Science of Wellbeing. En daarin wordt deze week het onderwerp ‘miswillen’ behandeld. Miswillen is alles wat je intuïtie je vertelt dat je nodig hebt, maar wat in zekere zin relatief on- of niet belangrijk blijkt voor je welzijn.

En het is alsof de duvel ermee speelt, ergens is mijn intuïtie reeds op het goede pad, ik voorkom namelijk bepaalde prikkelingen. Speciaal die, die me op het verkeerde pad van ‘miswillen’ zetten.

Een paar voorbeelden kan ik wel geven. Ik keek vroeger altijd als fanatiek fan ‘The Bold and the Beautiful’ op tv. Totdat het uiteindelijk tot me doordrong dat er altijd weer twee vrouwen (en zelfs meer) letterlijk aan het vechten waren om de gunsten van (jawel), één man. Ik begon me er aan te ergeren. En ook die beruchte ‘staar’momenten, met perfect ogende imago’s, tijdens welke er niet gesproken werd, maar waaruit dan het einde van deze aflevering duidelijk moest worden.

De perfectie van de dames in deze serie is letterlijk ‘on’mogelijk. En ik heb dan ook jaren nadien aan mezelf getwijfeld. Was ik wel in staat me te meten aan deze plastische chirurgie-geopereerde en betoverende dames? Wat een prachtig wereldje is of leek het, maar waarom al die haat en nijd onderling, is dat dan toch normaal? Uiteindelijk besloot ik van niet.

Zo ben ik ook nog wel genegen, al stel ik het steeds (expres vermoed ik zo) weer uit, om naar ‘The Kardashians’ op tv te kijken. Waarom dan? Ik weet van mezelf dat ik die prikkelingen nadien, gewoon niet als prettig ervaar. Ze maken namelijk dat ik een heel negatief zelfbeeld krijg.

Ook voor wat betreft Social Media, als Facebook en Instagram, twijfel ik soms. Ik heb grotendeels niet zo vaak iets te melden, als in, beleef ik mijn leven dan wel als net zo interessant als dat van die andere miljoenen mensen die wel dagelijks hun tijdlijn aanvullen? Dus bespeur ik ook daar dat ik die prikkelingen gewoon wil voorkomen, en Sociale Media dus voor heel even uitzet.

Al wil ik wel toevoegen dat ik de ‘vrienden’ die altijd weer dat geperfectioneerde beeld van zichzelf in die verrekte tijdlijn proppen, eigenlijk wel zo’n beetje heb uitgeschakeld of ontvriend.

Ergens schijnt mijn brein me dus te willen vertellen, dat het wel goed is om écht te zijn. En niet noodzakelijkerwijs dat perfecte na te streven. Zou ik dan – al was dat voor maar heel even – toch dat kleine beetje op het goede pad zijn?

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

Ik wil reageren