Planken

P

Tot mijn veertigste was er nog niets aan de hand. Mijn buik leek strak, en ik had tot die tijd nog zo goed alle verleidingen weten te weerstaan, al was het dan wel verdraaide moeilijk gebleken. Als rechtgeaarde kwart-Belg hou ik immers iets te veel van friet. En bitterballen, dat ook.

Maar toch, ik zou never nooit niet tot die vrouw verworden met een slappe buik, té dik, en schijnbaar uitgezakt voor het leven. Past niet bij mij. En dat zat niet in mijn Karma. Dacht ik. Misschien wel in mijn genen, maar dan nog. Het zou mij niet overkomen.

Mijn buikspieren dachten sindsdien, ‘bekijk het maar, als je ons zo verwaarloost, dan gaan we wel nutteloos hangen als een treurwilg, omdat ze al dagen aandacht en water moet ontberen.’

Soms vind ik mijn eigen spiegelbeeld dan ook wat verwaarloosbaar. Met recht. Echt naakt zul je me daar niet voor aantreffen. Misschien alleen om te zien, of het echt al tijd is om actie te ondernemen. Maar ik denk dan niet in acties als ‘planken voor het leven’, nee. Ik denk aan afvallen, en de huisarts net zo lang lastig vallen met mijn zielige buikwand, totdat hij me doorverwijst naar een goede liposuctie-chirurg.

Want hee, je moest ‘es hard aan de slag. Je moest ‘es een poging wagen om die luie buikspieren weer werkzaam te krijgen.

Toch, ergens… en stiekem vind ik dat liposuctie-gebeuren toch ook wel weer een beetje eng. Heb ooit eens zo’n ‘operatie’ gezien, en ze gaan bepaald niet luchtig en lichtvaardig om met zo’n buik. Nee, er gaan slangen in, die hardhandig al dat vet er uit moeten zuigen. Dat pompt, rukt, en trekt dat het een lievelust is. Volgens mij voel je je nadien beslist geradbraakt. En ook dodelijk vermoeid. Nee, toegegeven, ik weet niet of ik dat wel moet willen. Al lijkt het dan ‘the easy way out’.

Want hee… ik weet dus niet wat erger is. Je zelf gaan vermoeien met een hachelijke dagelijkse training met de 15 beste buikspieroefeningen ooit of… toch maar smeken om een liposuctie.

Dus voordat ik mezelf naar een huisarts begeef voor dat vurig gewenste verwijsbriefje, ga ik dan, denk ik, toch maar eerst aan die begerenswaardige buikwand werken. Al zal dat wat bloed, zweet en tranen gaan kosten.

Ik en mijn buikspieren zijn dat wel waard.

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

1 Reactie

Door Pix