Spartelen

Voel me alsof ik ieder moment een scène kan trappen. Door mezelf op de grond te werpen en te krijsen, spartelen en trappelen uit protest. Sommigen noemen dat een aanval van hysterie. Het is de warmte, ongetwijfeld. En nee, ik wil niet klagen, ik mag niet klagen, ik doe dat dan ook niet, maarrrrrr… af en toe voelt het aan of ik bij dezen een zeer kort lontje heb ontwikkeld. Het zal de menopauze zijn. En zeg nu niet, dat jij daar geen last van hebt, want dat alleen al is toereikend om míjn lontje vlam te doen vatten.

Normaliter zal ik de eerste zijn, die toegeeft dat al die verschillen in de mensheid juist de leukste verhalen doet opleveren. Dat is tót dat die ander weer roept, dat ze geen last hebben van mijn euvels.

Zo vroeg vandaag iemand aan me: ‘Ik zie dat je nogal transpireert, heb je veel last van de warmte?”
“Nogal!” was daarop mijn antwoord.
“Nou, ik heb er niet zo’n last van,” constateerde het mirakel, “en vind dat we niet mogen klágen, de zomer is dan wel erg warm, maar dat is nog geen reden om te klagen?!”

Waarop ik dan met nog wat meer vraagtekens kom te zitten. Iemand stelt me een vraag, wat op zich niet had gehoeven, het antwoord was nogal voor de hand liggend. Ik zuchtte en steunde niet eens, het is gewoon overduidelijk dat ik veel transpireer. Vervolgens krijg ik het verwijt dat ik klaag, wat ik niet helegaar niet doe, maar me wel even wordt ingewreven. Tussen neus en lippen door. Van dat soort gesprekken heb ik een zeer kort lontje ontwikkeld gedurende mijn leven. Bijna zou ik er een zweepje op loslaten. Tjakká.

Dat overmatige transpireren is een familiekwaal, overigens. Als mijn broer – met zijn overigens slanke gestel – en ik losgaan op bijvoorbeeld een spelletje Badminton, zijn we binnen de kortste keren drijfnat. Op zich is dat een goed teken. Het lichaam werkt eraan, hard en radicaal, om het lichaam weer snel verkoeling te bieden. Maar dat transpireren is ook weer zo’n ding. Het is zo zichtbaar, immers. Ik schaam me er meestentijds unheimisch voor.

Ondertussen kalmeer ik mezelf maar met mijn zelfverzonnen spreuk:

Zomeren in Nederland, hoe okselklotsen op een regendans te doen lijken

0
0

DELEN MAG:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on tumblr
Share on whatsapp
Share on email

WAT JE NIET WIL MISSEN:

REACTIES:

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Over mij

picca moiHee hallo, ik ben Irene, bijnaam Pix en blog sinds 2002. Af en toe vind ik het heerlijk om in het toetsenbord te klimmen en alles lekker van me af te schrijven. In het kader van die geweldige flow, je-weet-wel. Ow… en mijn haar zit ook altijd goed… Lees meer.

REACTIES
Scroll Up

Subscribe

Just subscribe to my newsletter
to receive all fresh posts

home3-hero-img.jpg
%d bloggers liken dit: