Stilte

Pix' Daily confessions

0      1

Stilte komt zo daverend binnen. Soms vraag ik me af, of ik stiekem ben achtergelaten en iedereen is vertrokken naar een betere planeet. Vaker wel dan niet, kom ik ook niemand tegen op de gang of in de lift. Dus sjok ik dan heel even naar de supermarkt hieronder om nog wat leven in de brouwerij te zien en te proeven.

Zelfs mijn moeder zegt dat ze zich nu de Tweede Wereldoorlog zo goed herinnert. Toen was het ook zo stil. Alsof men in stilte afwachtte, op weer een luchtaanval, of weer zo’n oorverdovende razzia in de buurt.

In wezen duidt die stilte op een universele angst. Dat of men wacht stilzwijgend op betere tijden.

Stilte is soms fijn, maar meestal niet. Als des middags de kinderen weer worden losgelaten, slaak ik meestentijds een zucht van verlichting. Kinderstemmen, hoe luid ook af en toe, doen me immers voor heel even deze bizarre situatie vergeten.

En als het me té veel wordt, dan leg ik mijn Philips oorbellen even in het doosje naast me neer. Altijd handig, totdat ook dat me tegen gaat staan. Want ik koester deze haat-/liefdesverhouding altijd weer.

Net als op zondag, als ik tijdens dat eenzame dauwtrappen in de verte de kerkklokken hoor luiden. Desolaat waan ik me dan. Het is alsof de wereld ineenkrimpt door dat plotselinge overweldigende geluid. Het stoort me in mijn gedachten. Alsof ik daar niet mag zijn.

Stilte. Als in wachten op een storm. Ergens maant die stilte geduld te betrachten. En terwijl minuten voorbij kruipen, pijnig ik mijn hersens door toch dat ene onverwachte geluid waar te nemen. Alsof dat me kan verzekeren dat ik me nog steeds wél op de juiste planeet bevind…

Post-navigatie:




Gerelateerde blogposts:

One thought on “Stilte

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: