Storm

S

Eén van mijn vroegste herinneringen was dat het stormde die dag. En aangezien mijn grotere broer in de buurt naar school ging, werd hem min of meer opgedragen zijn kleine zusje van de kleuterschool op te halen.

Ik moest of vier of vijf jaar oud zijn geweest. Zo trotseerden we samen, hand in hand, en bevochten we die heftige wind. Ik klampte me aan mijn grote broer vast, alsof ik bang was hem kwijt te zullen raken. Bij elke windvlaag sloeg mijn broer een arm om me heen en hield mijn andere knuistje vast, zodat we er in ieder geval van verzekerd waren samen tenminste een klein beetje méér gewicht in de weegschaal te leggen.

Toen we die hoek omliepen, bij de Kerk en vlak bij een open stuk van een open brug van de Leidse Vaart, rukte een gigantische windstoot ons bijna apart en als gevangen in die tornado.

Ik kan me nog heel goed die onmacht van toen herinneren, en dat ik een beetje moest huilen – verontwaardigd als ik was door deze grootse onvoorzienigheid – maar misschien ook vanwege mijn niet ter zake doende nietigheid.

Want hoe klein en vergankelijk ben je dan? En hoe futiel waren we samen en leken we toen al niet opgewassen tegen die grootse en sterke krachten der aarde.

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

2 Reacties

Door Pix