Wat ik uit die oude foto van mezelf lees

Ik zie een heel stoer meisje daar op die stoel, altijd vol met babbels en een hele levendige fantasie tot haar beschikking. Eigenlijk altijd paraat om in actie te komen. Om te spelen, totdat ze ’s avonds hondsmoe achterover in slaap kukelde, liefst achter een bankstel, terwijl de volwassenen om haar heen nog bezig waren met hun ding. Totdat iemand haar daar liggend opmerkte en toch maar naar haar bedstee bracht.

Ze was er toen al één met een handleiding, want ze kon zo nijdig worden dat er op haar voorhoofd een rode vlek verscheen, die paarsrood aanliep. En als haar moeder weigerde toe te geven, kon ze uit pure woede gewoon flauwvallen. Waarna ze weer monter wakker werd uit haar roes van vergeten en weggedroomde ergernissen. Ze bleef nooit lang boos, maar als en wanneer, dan was het toch wel uitkijken geblazen.

Ze kon zo genieten van levensgevaarlijke stunts op die schommel, en fietsen, dat ook. (Ze fietste nog eerder dan haar twee jaar oudere broer zelfs.) En zelfs van schommels donderen zonder ooit in huilen uit te barsten, zonder zich al te veel zorgen te maken over haar eigen kwetsuren. Ze wist zich immers nooit zo goed raad met tranen.

Dit tot grote vreugde van al die buurtjongens met wie ze altijd mee op pad mocht, ondanks de stilzwijgende protesten van haar grotere broer. In haar buurt waren maar weinig meisjes van haar leeftijd, waardoor ze tot aan de middelbare school altijd een beetje dat jongetje bleef.

Hoe anders zou het verlopen in je puberteit toen die verrekte hormonen het waagden op te spelen. Dat zelfs die buurtjongens zich stuk voor stuk verwonderden over die complete karakterwijzigingen bij je. En je ook bij jezelf te rade ging over het hoe en waarom van het jezelf zo kwijtraken in die wirwar van veranderende emoties en ook de rest wat continu scheen te moeten transformeren.

Hoewel je nu inmiddels de middelbare leeftijd bent gepasseerd, kun je nog steeds zo terugverlangen naar een peinzende blik op deze ene speciale foto. Een foto die je altijd weer de moed terug brengt om alles toch te ondernemen wat je stoutste dromen je nog steeds voorspiegelen.

Die ene foto kenmerkt mij misschien meer dan alle selfies die ik sindsdien van mezelf heb mogen maken. En vertelt mij vele malen meer dan ik ooit mogelijk van mezelf heb gedacht.

Natuurlijk werd ik geïnspireerd door Stephan’s blogpost, waarin hij op prachtige wijze een oude foto van zichzelf op jonge leeftijd analyseert. Heb jij ook dat verhaal over jezelf te vertellen, van een oude foto van jezelf, doe dan met ons mee. #Leesjefoto

Abonneer je!

Voer je e-mailadres in...

Wat denk jij?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

2 Comments

%d bloggers liken dit: