#WOT deel 5 van 2020: klussen

#

Iemand noemde me ooit een ‘werkpaardje’ op het werk. Nu, die zal nog versteld staan als ze wist dat ik werkelijk waar tot wanhoop gedreven moet zijn eer ik klussen uitvoer in dit ietwat chaotische huishouden, thuis.

Met name die verrekte uitzichtloosheid nekt me dan; de klusjes – weet je – komen over een week of wat weer gezellig terug bij je, en dan kun je ze wéér opnieuw doen. Ik noem stofzuigen, dweilen, en bijvoorbeeld de was doen, als voorbeelden.

Het huishouden is dan ook iets wat ik graag zie als een te verwaarlozen klus. Je zult me letterlijk nooit met trots horen roepen, dat mijn huis zo fijn op orde is. En als iemand anders dat dan wel doet, weet ik het gesprek weer gauw om te buigen naar iets wat er naar mijn mening wél toe doet. Ach ja, je zult er maar mee zitten.

Terwijl ik voor het overige geen weerzin ervaar. Qua werken en snabbelen sta ik vrijwel direct in de stijgbeugels als ik dan eindelijk aan de slag ‘mag’.

Het #WOT-woord van vandaag is:

Klussen: 1) doe-het-zelven 2) een karwei verrichten 3) karweien 4) karweitjes opknappen 5) kleine reparaties uitvoeren 6) snabbelen 7) werken

Vanmorgen sprak ik mezelf dan eindelijk eens streng toe. Zo kon het niet langer immers. Iedere keer blijkt immers, dat ik mezelf weer tegenkom met het oog op huishoudelijke klussen. Iedere keer erger ik me aan mijn eigen gruwelijke luiheid in dezen. En dus gaf ik mezelf een ferme schop om tot actie over te gaan. Om nadien met groot genoegen terug te kijken op mijn prestaties. Dat ik dan blij ben, toch even die trots en luiheid opzij te hebben gezet.

Doe jij ook mee?

En jij? Zijn er klussen die je absoluut liefst vermijdt? Of hebben jullie thuis een bepaalde rolverdeling qua klussen? Wat is nu jouw houding ten aanzien van bepaalde klussen?

Ik lees het weer graag in jouw eigen #WOT en vervolgens hieronder, in de reacties.

#WOT betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verzin ik een woord waar je over mee kunt schrijven (bloggen, vloggen of ploggen). Niets moet, alles mag. Je kunt op ieder moment dat je wil instappen.

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

5 Reacties

  • Ik vroeg me al af… Wat is WOT… 😉 Gelukkig had je het er bij geschreven..

    Een héél herkenbaar thema.. Mijn ouders zijn er allebei vreselijk goed in, ongeacht leeftijd of ontstane fysieke beperkingen: alles altijd pico bello. Heel rustgevend, maar als kind ervoer ik het als een soort dwangbuis :-/

    Nu heeft (en uit) mijn oudste weer stevige bedenkingen bij mijn “Franse slag” :-/ Terwijl ik haar en mijn 2e dochter de dwangbuis wilde besparen die ik zelf ervaren heb. (Zij hebben ook geen dwangbuis, want tot helpen heb ik ze (mijn man ook niet) nooit kunnen dwingen, en ook dàt verwijten ze me nu.)

    En waar mijn (groot)moeders nog respect kregen voor hun perfecte huishouden, door anderen word je er alleen maar op ‘aangekeken’, alsof het een teken is dat je ‘te weinig betaald werk’ doet.

    Het is dus, kortom, nooit goed. Voor niemand ;-} Dus, ik probeer me maar niet te ergeren, en me voor ogen te houden waaròm ik het zo doe — en een ànder mag het natuurlijk altijd beter (gaan) doen. Vandaag nog! 😉 😉

    • @Jolie: Ja, ik weet. Ik help mijn moeder ook in het huishouden, en daar is het absoluut netter dan hier.
      Van mijn ouders is di Mams dan ook idd degene waar het altijd pico bello straalt. En ik, ja, ik kan mezelf er niet toe zetten om net als zij, zo consequent elke dag weer moed op te brengen het huis aan kant te maken, eer ik wat leuks mag doen. 😉 Soit! Gelukkig zijn we niet allemaal hetzelfde, en moet iemand de rebel spelen. :-/

Door Pix