Pix en haar elegante geheim

By Posted on 2 min read 8 views

Ik eet veel ijsjes op het moment. Om de hoek hier is pas zo’n ouderwets IJsboertje van start gegaan met louter Italiaans ijs. Op de gekste momenten, dat verbaast me werkelijk, plopt het idee op dat ik wel een ijsje heb ‘verdiend’. Daaruit kun je afleiden dat ik er weinig tot geen elegante zelf-discipline op na houd.
Mijn toekomstbeeld vertroebelt er geen moment door. Ik waag het niet eens te denken aan de extra pondjes die ik rijker word. Ik leef nu immers. En ik zoek naar ‘instant’ bevrediging. Dat vind ik maf. En zo weinig elegant van mezelf.
Jong geleerd, stout gedaan, zou mijn slogan kunnen zijn.
Als ik vroeger een prik moest halen, beloofde moeders me altijd met het vooruitzicht van iets lekkers als een zak patat. Als troostvoer dus.
Die herinnering alleen al is ook zo’n ding. Aan de overkant waar wij woonden werkte een slager met een automatiek waar je op ieder moment van de dag een zak patat, of een kroket, knakworst en meer van dat soort ongein uit de muur kon trekken. Voor de prijs van een kwartje. En weet je, ik checkte altijd of de automaat leegliep. Dan ging ik de slager daarvan op de hoogte stellen en samen met de slagersvrouw – onderwijl mijn meest charmante zelf wegbabbelend – verse patat bakken. En weer die automatiek aanvullen. Was daar kind aan huis, dat begrijp je.
Slechts een mens stoot zich meer dan tweemaal aan dezelfde steen. De gewoonte is erin gehakt dat ik mezelf lekkernijen toesta nadat ik iets als een prestatie heb neergezet. Alsof je je kindertijd nooit te boven bent gekomen. Want verdien je werkelijk een ijsje als je een rotklus achter de rug hebt?
Ik neem mezelf nu voor dat ik ernstig nadenk over ‘Toekomstige Pix’ en mijn ideale figuur. Wie wil ik zijn? Hoe wil ik er uitzien? En daar aan te werken.
Mét een extra zakje discipline ter troost…

XOXO
signature

What do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

22 Comments
  • Rianne
    18 juli 2015

    Als troost: Dankzij diverse allergieën is 99% van mijn troostvoer weggevallen en eet ik dus geen troostvoer meer. De kilo’s zijn er nog gewoon, als herinnering aan betere tijden..

    • Irene aka Pix
      25 juli 2015

      @Rianne: Hemeltjelief, da’s wel mijn grootste angst, dat de kilo’s niet verdwijnen. :-p

  • esther
    18 juli 2015

    Herkenbaar! Ik hanteer nu ander eten als troostvoer, en dat is beter voor mijn gezondheid. Ik heb een tijdje geleden dat ik geen diabetes verdien en dat snoep geen goeie troost is. Dat was ff omdenken, maar het werkt wel voor mij.

    • Irene aka Pix
      25 juli 2015

      @Esther: Ja, dat probeer ik ook inderdaad. En het is ook een kwestie van omdenken. Het lukt mij ook al aardig. 🙂

  • Irene aka Pix
    25 juli 2015

    @Stella: Dat is toch wel het grootste compliment dat je kunt krijgen, als blogger, schrijven met humor. 🙂 Dank daarvoor.

%d bloggers liken dit: