Pix’ fijne motoriek

P

Als ik ergens een bloedhekel aan heb, dan is het mezelf zien bewegen in zo’n gigantische spiegelwand in een sportschool. Mijn fijne motoriek is niet zo fijn gestemd als ik zou hopen, moet je weten. Dat wil ook nog wel eens tot hilarische lachstuipen van mijn mede-sportievelingen leiden. Als zij al kans zien om ook op anderen te letten, that is.

Het punt is, ik denk veel te veel na bij wat ik doe. En het vergt dan nog wel eens paar oefeningen om erachter te komen dat ik tijdens het sporten alleen maar hoef te bewegen, en vooral niét ná te denken, want dan gaat het immers goed mis. Ik struikel bij wijze van, over mezelf heen.

Dat bedacht ik me, tijdens de vele oefeningen die ik nu meehuppel op allerhande oefeningen die ik online meedoe. Stap zijwaarts is gewoon een stap zijwaarts, niets moeilijks aan, zou je denken.

Maar soms lijkt het alsof de oefening heel simpel is (en dat is het ook) ware het niet dat ik werkelijk waar met mijn eigen benen dan wel armen in de kluts raak. Omdat ik eerst bij mezelf te rade moet, hoe ik dat allemaal moet aanpakken.

Zo vind ik het heerlijk om in een sportschool op een crosstrainer tekeer te gaan, maar verveel me intellectueel dan alweer na een paar luttele minuten. Tja. Die gedachten, die móéten dus ‘es on hold. En zo’n spiegel voor je neus werpt je ook flink terug op je kunnen en postuur. En daar lijkt mijn motoriek dan in te grijpen.

Ergens is er dus iets misgegaan met dat motorische systeem van mij, ware het niet dat ik er tijdens een spelelement geen aandacht op vestig. Daar gaat het goed. Geef me een badmintonracket en ik ram de shuttles om je oren. Geef me een bal, en ik pingel hem zo regelrecht dat goal in. Zelfs als keeper, waag ik het mezelf gewoon op die bal te werpen, dat alles om die verrekte bal buiten dat doel te houden.

Het punt is, daar zie en ervaar ik dat het louter een match of spel is. Iets waarvan ik niet zeker weet dat ik het zal winnen, maar het wel waard vind om daarvoor te knokken. Zonder dat ik mezelf terug hoef te zien. Het was maar een duel, immers.

Ik weet zeker, dat de gekke bekken die ik bij elke handeling of beweging trek, niet voor herhaling vatbaar zijn. De foute manoeuvres zijn daarbij nog te overzien, want ach iedereen moet er even inkomen. Maar die faalangst voor de spiegel is nog een heikel dingetje. Ik weet het nu, ineens, ik moet me louter concentreren op een of ander ritme en mijn geklungel straal negeren. Uiteindelijk is mijn huidige spiegelbeeld een gegronde reden dat ik er sta…

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

Ik wil reageren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Door Pix
%d bloggers liken dit: