Memoires aan mijn boudoir

Twintig jaar geleden ontving ik met bibberende handen de sleutel van mijn huis uit handen van mijn notaris. Bij die eerste bezichtiging was het al meteen raak en ademloos vroeg ik de makelaar of ik er ook een optie op mocht nemen. Verder heb ik niet eens naar andere huizen gekeken.

Mijn zonnige tempel verklaarde ik net zo heilig als die eigenliefde die ik ooit in mijn hart moest gaan sluiten.

Twintig jaar later is mijn tempel veranderd in een klassiek en sensueel boudoir zoals ik het zelf het liefst zie. En hoewel deze muren vele geheimen qua herinneringen aan emoties herbergen, voelt mijn thuiskomst altijd weer als een warme deken. Waar het geluk louter een open deur nodig heeft…

Abonneer je!

Voer je e-mailadres in...

Wat denk jij?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

3 Comments
  • Ellie Schmitz
    13 juni 2017

    Wat zal dit een warm nest zijn… 🙂

    • Irene
      15 juni 2017

      @Ellie: En dat is het… 🙂

  • Irene
    15 juni 2017

    @Martha: Ja joh. En met mijn balkon op het ZW hou ik het hier nog wel even uit. 😉

%d bloggers liken dit: