Dat vleugje ironie (in 120 woorden)

Soms moet je vechten. Al word ik daar zo langzamerhand wel eens moe van, want het lijkt er verdomd veel op, dat je jezelf steeds opnieuw moet bewijzen. Of noem het jezelf laten gelden, zo je wilt. En zo’n schermutseling, daar kom je dan niet geheel onbeschadigd uit. Daar doe je ook iets mee. Het wordt een soort rugzakje wat je in je onderbewuste opslaat. En van tijd tot tijd breekt dat weer los.

Daarnaast bestaat er synchroniciteit. Op het moment dat je dat rugzakje even aait en je fysieke wonden likt, geschiedt een wonder. Een ontmoeting.

Opeens kan ik bijzonder hysterisch lachen, nadat die warme tranen door zijn tedere hand werden opgedroogd, als de ironie dan tot me doordringt…

0
0

DELEN MAG:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on tumblr
Share on whatsapp
Share on email

WAT JE NIET WIL MISSEN:

REACTIES:

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Over mij

picca moiHee hallo, ik ben Irene, bijnaam Pix en blog sinds 2002. Af en toe vind ik het heerlijk om in het toetsenbord te klimmen en alles lekker van me af te schrijven. In het kader van die geweldige flow, je-weet-wel. Ow… en mijn haar zit ook altijd goed… Lees meer.

REACTIES
Scroll Up

Subscribe

Just subscribe to my newsletter
to receive all fresh posts

home3-hero-img.jpg
%d bloggers liken dit: