Zelfs mijn knuisten willen een verhaal

Eén van mijn leukere voornemens dit jaar is, dat ik niet langer dan 5,23 minuten mag praten over kwalen. Ik kies de veilige optie, zo houdt je immers gesprekken ‘gezond’.

Vorig jaar schreef de huisarts fysiotherapie voor, wat die verrekte slijmbeursontsteking wel even mores zou leren. Het mocht allemaal maar even baten.

Een maand later begonnen mijn handen te zwellen en tintelen en gewrichten rare proporties aan te nemen. Pijnlijk. Dus mocht ik nog voor het eind van afgelopen jaar door naar een reumatoloog, vanwege de familiegeschiedenis.

Naar blijkt is artrose in de handgewrichten nu al een feit. Foto’s en bloedonderzoek moeten meer uitwijzen.

Liefst verstop ik tegenwoordig mijn handen, maar het wil wat als ook zij hun eigen verhaal opeisen…

Pix
Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.
%d bloggers liken dit: