Ik kan het niet, wegkijken!

Ik zag dat een jochie op een gevaarlijk randje stond te balanceren. En zijn vriendjes keken ernaar. Hoewel ik me vroeger wel tien keer had bedacht nu niet, en stapte er op af.

“Jong! Je staat daar gevaarlijk te zijn. Eén verkeerde move en je valt te pletter. Dat wil je toch niet?”

Hij keek me ietwat spottend aan, maar zei niets.

Eén van zijn vriendjes kwam dichterbij en lachte luid. Samen wisten ze blijkbaar even geen raad met de situatie. Zij niet, maar ik ook niet. Ze moeten een jaar of tien, elf zijn geweest.

Ik haalde m’n schouders maar even op. En wandelde door.

Nu zit ik me af te vragen, waarom ik niet wat meer gewicht in de schaal heb gelegd door hem te dwingen van die richel af te klauteren. Maar ook, of ik me er wel mee moet bemoeien?

Het gaat me er maar om, dat zo’n jong dat niet op vrijwillige basis doet. En dat ik weet dat zijn ‘vriendjes’ hem dit onredelijke voorstel kunnen hebben gedaan. Wordt ‘ie gepest? Je weet het waarschijnlijk nooit?

Wat ik wel weet is dat ik hem met een begripvolle blik heb trachten te redden, al baat dat op zo’n moment niet.

Net als toen vroeger die kleinste mede-scholier door een grote groep werd getreiterd. En ik erop afstapte en de grootste en stoerste van de groep die trap in z’n kruis gaf waarna we samen hard wegrenden, het kleinste ventje en ik. De rest in verbazing achterlatend. En ik mijn hele schoolcarrière lang door dat gepeste joch werd voorzien van glacé’s en andere traktaties, blijkbaar als een vorm van dankbaarheid.

Driftig nee schuddend voor mezelf, probeer ik het geval naast me neer te leggen. Ik raak het waarschijnlijk nooit kwijt dat niet weg kunnen kijken. Ik leer het niet af…

0
0

Tags:

DELEN MAG:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on tumblr
Share on whatsapp
Share on email

WAT JE NIET WIL MISSEN:

REACTIES:

8 reacties

  1. Moet dat dan, wegkijken? Ik kijk ook niet weg. Liever zelf een trap krijgen of uitgescholden worden dan rond te lopen met het idee dat ik iets had kunnen doen maar te onverschillig, gehaast, laks,….was. Misschien zouden meer mensen zich eens moeten bekommeren om anderen!

    1. @Annelore: Ja dat doet me denken aan een ruzie met vechtende mensen waar iedereen als een cirkeltje omheen gaat staan, zonder de vechtersbazen uit elkaar te trekken, gruwelijk irritant dat… 🙂

  2. Ik vind het soms lastig in te schatten, vooral bij kinderen, omdat ik geen ouder ben en dus niet goed weet hoe hen aan te spreken. Bij volwassenen kijk ik niet weg, en blijf ik aanspreken. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik niet meer tussen vechtende mensen spring, aangezien ik daar eerder een gekneusde rib aan heb overgehouden.

    1. @Paul: Het blijft altijd moeilijk in te schatten bij jong en oud. Die gekneusde rib is wel een blogje waard, vermoed ik zo… 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll Up

Subscribe

Just subscribe to my newsletter
to receive all fresh posts

home3-hero-img.jpg
%d bloggers liken dit: