Veel vragen, geen antwoorden

silhouette of person sitting beside body of water
Photo by Download a pic Donate a buck! ^ on Pexels.com

Soms heb ik vragen! Antwoorden; vrijwel geen, echter. Dat alleen al zou het leven vrij spannend moeten maken en houden, me dunkt.

Soms denk ik na over de mensheid! Er zijn veel mensen. Al die mensen hebben een mening. Ik zou oprecht geïnteresseerd kunnen en moeten zijn, naar wat die meningen dan inhouden. Echter, dat ben ik lekker niet. Pûh la. Al dat spelen op de man, zelfs politici, want die zijn immers ook allemaal van nature mens, kan mijn pret danig drukken.

Soms maak ik me zorgen! En daarin ben ik gelukkig niet alleen. Want al die mensen die er dus een mening op na houden, maken zich waarschijnlijk ook zorgen. Maar hoeveel zorgen kan een mens hebben en er op na houden?

Soms stel ik dus mezelf vragen! Waar komt zo’n (corona)virus vandaan, bijvoorbeeld? Hoe kan zo’n virus zo’n vrij spel krijgen en uitgroeien tot een mondiaal probleem? En dan weet ik, er zijn veel mensen. Té veel? Is er iemand geweest, die dacht, we gaan er iets aan doen? Wordt het op ons losgelaten, en ziet men wel wat er van komt? Ik vind het nogal een risicovolle gedachte, maar écht ook ík denk daar dus over na.

Soms zeuren mensen over ouderen. Die hebben immers hard gewerkt (te hard?) en veel gespaard, dus (te) veel geld. Dat denk ik niet. Ik weet namelijk dat ikzelf ook ouder zal worden. Dat zeuren kun je ook doen over de jeugd, immers, maar doe ik lekker niet, want was zelf ook ooit ‘de jeugd’.

Soms maak ik me dus zorgen over al die vingertjes die wijzen. Naar elkaar. Niet mét elkaar. Nee, want het is immers crisis. En dan heeft men logischerwijze geen antwoorden meer op vragen. Zal de tijd het/ons leren? Ten koste van wie / wat / waarom, gaat dat dan?

Soms is het tijd voor een nieuwe tijdsgeest. Alleen, waar kan ik dat vinden?

0
0

DELEN MAG:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on tumblr
Share on whatsapp
Share on email

WAT JE NIET WIL MISSEN:

REACTIES:

2 reacties

  1. ”En dan weet ik, er zijn veel mensen. Té veel? Is er iemand geweest, die dacht, we gaan er iets aan doen?” – met die gedachte loop ik ook wel eens rond. Dan houd ik mezelf vlug voor dat er altijd al pandemieën zijn geweest. Dat het heus wel goed komt. Dat ik vertrouwen moet hebben en bla bla bla. Maar toch, maar toch…Al met al denk ik dat het heel normaal is om af en toe wat bezorgd naar de wereld te kijken, dat hoort bij het ‘groot worden’!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll Up

Subscribe

Just subscribe to my newsletter
to receive all fresh posts

home3-hero-img.jpg
%d bloggers liken dit: