Prop

P

Gedurende de generale repetitie van onze musical ‘Au revoir, Paris’ ging alles geweldig voorspoedig, maar tijdens ons optreden die avond bleek dat ik halverwege luid stotterend een brok in mijn keel moest wegslikken toen ik eenmaal mijn hoofdrol van Yvonne moest laten gelden. Dat gebeurde zo luidruchtig dat de hele zaal onder tafel lag. Van het lachen weliswaar.

Ik lachte niet, nadrukkelijk niet. De tranen stonden me in de ogen, en ik wilde alleen maar het toneel zo snel mogelijk verlaten en deze bühne-ervaring zo snel mogelijk vergeten.

Maar José – mijn Portugese vriendje destijds – nam heel eventjes de rol van me over door van mijn plaats naar zijn eigen plaats te wippen en met wisselende stemmetjes een one-man-show weg te geven. Hij hield daarbij mijn hand stevig vast, zodat ik niet weg kon lopen. Dat gaf me zoveel steun, dat ik mijn rol op een zeker moment vanzelf weer overnam.

Later vroeg een van de ouders nog aan me of ik die prop expres zo luidkeels had weggeslikt, om de spanningen en nervositeit van de groep in een klap weg te vagen, want het verliep daarna verdriedraaide vlekkeloos en relaxed.

Ik knikte maar bevestigend; hij moest eens weten.

Nu later, veel later, is deze herinnering er een van een glimlach. Er een dat die traan me uiteindelijk veel meer moois opleverde, nadien. Uiteindelijk moest eerst Murphy’s Law in werking treden, zodat het daarna pas écht goed kon gaan…

Over mij

Irene

Als ik wat eenvoudige kreten roep als opgeruimd, energiek, niet snel gek te krijgen, humoristisch, betrouwbaar, oplossingsgericht en dat mijn haar altijd goed zit, krijg je al een aardig beeld van me. Liefst ben ik de hele dag creatief bezig met anything visual zoals logo’s, webdesign en -ontwikkeling. Kan niet buiten mijn iMac, iPhone en iPad, maar liefst ook niet zonder een biertje, nootje en chipje. Zolang gezelligheid maar troef is…

Ik wil reageren

Follow

Get the latest posts delivered to your mailbox:

%d bloggers liken dit: