Prop

P

Gedurende de generale repetitie van onze musical ‘Au revoir, Paris’ ging alles geweldig voorspoedig, maar tijdens ons optreden die avond bleek dat ik halverwege luid stotterend een brok in mijn keel moest wegslikken toen ik eenmaal mijn hoofdrol van Yvonne moest laten gelden. Dat gebeurde zo luidruchtig dat de hele zaal onder tafel lag. Van het lachen weliswaar.

Ik lachte niet, nadrukkelijk niet. De tranen stonden me in de ogen, en ik wilde alleen maar het toneel zo snel mogelijk verlaten en deze bühne-ervaring zo snel mogelijk vergeten.

Maar José – mijn Portugese vriendje destijds – nam heel eventjes de rol van me over door van mijn plaats naar zijn eigen plaats te wippen en met wisselende stemmetjes een one-man-show weg te geven. Hij hield daarbij mijn hand stevig vast, zodat ik niet weg kon lopen. Dat gaf me zoveel steun, dat ik mijn rol op een zeker moment vanzelf weer overnam.

Later vroeg een van de ouders nog aan me of ik die prop expres zo luidkeels had weggeslikt, om de spanningen en nervositeit van de groep in een klap weg te vagen, want het verliep daarna verdriedraaide vlekkeloos en relaxed.

Ik knikte maar bevestigend; hij moest eens weten.

Nu later, veel later, is deze herinnering er een van een glimlach. Er een dat die traan me uiteindelijk veel meer moois opleverde, nadien. Uiteindelijk moest eerst Murphy’s Law in werking treden, zodat het daarna pas écht goed kon gaan…

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

Ik wil reageren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: