Remembering #JohnLennon

Remembering #JohnLennon ~ iPIXtitude.com
Vinnie Zuffante/Michael Ochs Archive via Getty

Moet een jaar of acht of negen zijn geweest, toen ik voor het eerst de film Help! zag met The Beatles. Die humor en nog beter hun muziek spraken me gelijk aan. En ik kan me herinneren daarna de gelijknamige LP uit de kamer van broerlief te hebben gejat, om het daarna grijs te draaien.

Er volgden meer LP’s. Meer video’s. Elke uitzending waarin The Beatles, al was het louter een paar minuten lang, nam ik op, en keek ik terug, zónder ooit verveeld te raken. Ik was dan ook de enige die zoveel gebruik maakte van de stereotoren in huis en de video, tot slijtens aan toe, conform mijn moeders’ wat spottende herinnering.

Ik kan me overigens niet herinneren één van The Beatles als absolute favoriet te bestempelen. Ik vond ze allen, de vier mannen, even grappig, cool en geweldig.

Dit moet tot een hoogtepunt geleid hebben, want al mijn spaarcentjes gingen op aan de LP’s en posters. Overal, in mijn slaapkamer, was elk stukje behang jarenlang getooid met prachtige kiekjes van het stel musici die qua humor en muzikaliteit nooit meer zo’n weerga heeft gekend. Met geen enkele andere pop- of rockster.

Words are flowing out
Like endless rain into a paper cup
They slither wildly as they slip away across the universe

Across the Universe

En toen was het plotseling dinsdag, 9 december 1980. Ik ging inmiddels als een ware brugpieper naar de middelbare school, het Triniteitslyceum, die ochtend. En terwijl we wachtten op de leraar om het lokaal te openen, zei mijn beste vriendin in het voorbijgaan dat ze had gehoord dat John Lennon de vorige avond was vermoord. Vol ongeloof begon ik een wilde discussie over die snertpers die dat soort verhalen nu eenmaal bij de vleet ‘verzon’. Ik zweeg haar de rest van de dag ‘dood’. Totdat ik van school thuiskwam en het nieuws werd bevestigd.

Ik kan je niet vertellen hoe eindeloos diep de depressie was waarin ik toen verzonk. Immers, nooit meer zouden deze helden nog samenkomen. Wat ons restte, was louter (en gelukkig maar) hun schier eindeloze repertoire: de muziek.
Maar niets kon verhinderen dat die grote trots en gloorrijke hoop als een blikseminslag de grond, mijn grond, werd geboord.

Kon zelfs over mijn toeren heen raken, als bleek dat men de moordenaar van John Lennon, die ik nog steeds liever niet bij naam noem, weer eens een interview had gegeven. En blijkbaar de ruimte om zijn ziektebeeld de wereld in te slingeren. Dat gevoel – al is het tegenwoordig in mindere mate – heerst nog steeds een weinig bij me.

Vandaag is het de verjaardag van John Lennon, als hij er nog was geweest. Hij zou 79 jaar oud zijn geworden. Bijna alweer veertig jaar geleden is het dat hij in koelen bloede werd omgebracht, daar vlak voor zijn woonst. In het bijzijn van zijn vrouw, en ten overstaan van de rest van de wereld.

Ik kan me herinneren dat ik het persoonlijk nogal vreselijk én morbide vond, dat iemand die zich zo inzette voor de vrede en zo uitgesproken tegen oorlog was, het leven moest laten door de trigger van een pistool van een wezenlijk zieke geest.

Er is in die veertig jaar niet bijster veel veranderd. Nog steeds kan elke zieke geest een vuurwapen bemachtigen en onwaarschijnlijk veel leed veroorzaken. Hebben we dan niets geleerd van dit alles?

%d bloggers liken dit: