Schrijven, jawel met een vulpen

Schrijven, jawel met een vulpen

Hebben jullie dat nou ook? Dat je jezelf af en toe afvraagt of je nog wel kúnt schrijven, gewoon met een pen, of liever nog die ouderwetsche vulpen. Of je niet stiekem bent vergeten hoe je eigen handschrift er ook alweer uitziet? En soms heb ik dan ook weer die neiging om een potlood ter hand te nemen. Omdat je dan die onverhoopte foutjes beter kunt weggummen.

Je zou met zo’n toetsenbord, overal en te allen tijde beschikbaar, maar vergeten hoe dat schrijven ook alweer ging.

Soms, heel soms, heb ik die neiging om dat geduldige witte blanco papiertje helemaal vol te pennen. Die neiging komt dan ook nog eens binnen op de raarste momenten. Gewoon lukraak.

Hoewel ik dan ook weer twijfel, is datgene wat je dan opschrijft niet louter gezeur en gezanik? Of vertrouw ik behalve mijn diepste zielenroerselen liever wat fictie toe aan die tabula rasa? Of mix ik dat, ten behoeve van een verhaal waar vroeger mijn leraar Nederlands altijd over riep; ‘waar haal je die onzin toch vandaan? Je hebt wel een lévendige fantasie, zeg!’

En soms durf ik ook niet goed. Dan ben ik maar bang, dat dat handgeschrevene me achteraf tegenvalt, of beter, dat ik nooit meer wil stoppen met schrijven. Of dat mijn hersenpan sneller gaat, en ik de helft dan onverhoeds vergeet te noteren.

En dan moet ik weer bedenken, hoe ik mijn teksten onverwijld toch weer in dat toetsenbord kan rammelen, zonder ooit verveeld te raken.

En voelt mijn Mac, tablet, en smartphone zich dan niet vreselijk verwaarloosd? Kun je het überhaupt dezer dagen nog wel maken om zo’n eenvoud na te streven?

Het leven met een toetsenbord, toegegeven, is verdraaid makkelijk. Alles staat immers vast voor de lengte der dagen. Nu hoef ik daar inderdaad niet altijd zo trots op te zijn, maar dan toch – desalniettemin (mooi woord) – weet je weer waar je staat met je schrijfcapriolen.

Nu, ik weet het nog zo net niet. Schrijven is leuk hoor. Maar het moet wel net zo snel gaan als dat ik denk. Wat dat betreft, is zo’n toetsenbord me toch iets te dierbaar.

Maar wat wilde ik ook alweer zeggen?

Dit artikel verschijnt tezelfdertijd ook op hoevrouwendenken.nl.

%d bloggers liken dit: