Sleur

S

‘Ik heb een hekel aan sleur,’ roeptoeter ik, terwijl ik een mug wegsla. Een mug, hartje winter, maar hee, ook zij zoeken de warmte op. Al weet ik niet wat ze met dit godverlaten hemelse lichaam aanmoeten. Het rookt, het drinkt. Soms veel, meestal minder. Volgens mij vergeten ze daarom spontaan waar ze me het beste kunnen prikken. Maar goed, die sleur daar wilde ik het even over hebben.

We lunchten in een warm bruin café, en kletsten wat over het leven, mánnen in het algemeen en bijzonder en werk, dat ook. Na al die járen aanploeteren tussen gezond en psychische ongesteldheid, heb ik nog altijd dat idee dat ik mezelf drastisch moet verdedigen. Al is het veel leuker om iedereen in het ongewisse te laten. En mezelf als een of andere extravagante diva te ‘verkopen’, zeg maar.

Mijn bestie leeft een heel ander ritme dan ik. Ze trouwde jong, kreeg twee wonderschone kinderen, en heeft een baan. En kan danig jaloers zijn op mijn levenswijze, als ze weer eens heerlijk tegen haar eigen lifestyle en fasen aantrapt. Soms willen we wel eens stiekem met elkaar ruilen. Hoe dan ook, zij kan beter tegen sleur dan ik.

Hoe doen jullie dat?

Ik krijg spontaan last van chagrijn als blijkt dat ik elke dag datzelfde ritueel moet doorstaan. Elke dag op datzelfde tijdstip wakker worden. Datzelfde systeem tussen snoozen en nog half dromend de werkelijkheid aangaan. Dat gevoel van Groundhog Day, je-weet-wel?! En dat je daarom maar uit protest eerst je tanden poetst en daarna pas ontbijt. Of beslist die job kiest waar je flexibel kan aanvangen en eindigen per dag. Kill your darlings, op die fiets.

Het maffe is, dat ik naarmate ik ouder word me nog steeds niet neerleg bij dat sleur-principe, maar er hard tegen vecht. Het is alsof al die anderen maar genoegen nemen met soort van utopische comfortzone. Omdat er nog geen beleidsplan is geschreven voor hetgeen ik wil beleven. Kan beleven (dat rijmt, maar dat terzijde).

Het is alsof ik nog steeds vecht tegen dat stukje volwassen worden. Terwijl ik regelmatig als een goede fee vrijwilligerswerk doe en mantelzorg alsof het me op het lijf geschreven staat. En beslist hard wil werken, maar zelfs dan nog de tijd niet neem om te wennen aan die verrekte sleur. Alsof er in mijn koppie een tijdbom verborgen ligt, dat implodeert omdat de tijd steeds een stukje verder tikt. Met een brug naar later als ik groot ben



Over mij

Irene

Als ik wat eenvoudige kreten roep als opgeruimd, energiek, niet snel gek te krijgen, humoristisch, betrouwbaar, oplossingsgericht en dat mijn haar altijd goed zit, krijg je al een aardig beeld van me. Liefst ben ik de hele dag creatief bezig met anything visual zoals logo’s, webdesign en -ontwikkeling. Kan niet buiten mijn iMac, iPhone en iPad, maar liefst ook niet zonder een biertje, nootje en chipje. Zolang gezelligheid maar troef is…

Ik wil reageren

Door Irene
Follow

Get the latest posts delivered to your mailbox:

%d bloggers liken dit: