Storm

Eén van mijn vroegste herinneringen was dat het stormde die dag. En aangezien mijn grotere broer in de buurt naar school ging, werd hem min of meer opgedragen zijn kleine zusje van de kleuterschool op te halen.

Ik moest of vier of vijf jaar oud zijn geweest. Zo trotseerden we samen, hand in hand, en bevochten we die heftige wind. Ik klampte me aan mijn grote broer vast, alsof ik bang was hem kwijt te zullen raken. Bij elke windvlaag sloeg mijn broer een arm om me heen en hield mijn andere knuistje vast, zodat we er in ieder geval van verzekerd waren samen tenminste een klein beetje méér gewicht in de weegschaal te leggen.

Toen we die hoek omliepen, bij de Kerk en vlak bij een open stuk van een open brug van de Leidse Vaart, rukte een gigantische windstoot ons bijna apart en als gevangen in die tornado.

Ik kan me nog heel goed die onmacht van toen herinneren, en dat ik een beetje moest huilen – verontwaardigd als ik was door deze grootse onvoorzienigheid – maar misschien ook vanwege mijn niet ter zake doende nietigheid.

Want hoe klein en vergankelijk ben je dan? En hoe futiel waren we samen en leken we toen al niet opgewassen tegen die grootse en sterke krachten der aarde.

Abonneer je!

Voer je e-mailadres in...

Wat denk jij?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

2 Comments
  • Villasappho
    14 januari 2019

    Bijzondere herinnering en liefdevolle herinnering aan je broer. Ik heb werkelijk geen idee wat mijn eerste herinnering is.

    • Pix
      16 januari 2019

      @Villasappho: Mooie herinneringen ploppen zo af en toe eens naar boven. Heel af en toe.

Vandaag is ROOD!!

Vandaag is ROOD!!

Kun je het al zien, de gewichtsafname? Mijn geheime recept: veel, heel veel stress.

Kun je het al zien,...

#tbt #vakantie #Kos #1990 #throwbackthursday

#tbt #vakantie #Kos #1990 #throwbackthursday

Die kale lachebek, dat ben ik. #tbt #throwbackthursday

Die kale lachebek, dat ben...

Zonsondergang 251119 wauw

Zonsondergang 251119 wauw

%d bloggers liken dit: