Tagschrijven

#WOT deel 51: Schrijven

#

Die pen die ik in mijn handen gedrukt kreeg op de Kleuterschool had een magische uitwerking op mijn verbeeldingskracht. Je kon er immers alles mee. Ik leerde er mee schrijven, bijvoorbeeld, en tekenen: ook zo fijn. Al was ik het dat jaar niet eens met de wijze waarop. Ik wilde immers schoonschrijven, en het volgende lesjaar zou men pas weer met cursief leren schrijven aanvangen. Maar geen nood...

Het alter ego van een schrijver

H

[bigletter]Zo vaak dat ik 's nachts onrustig wakker word. En die noodzaak tot rust nemen, niet langer zie. Ik moet er dan uit. Ik moet i.e.t.s. Ik wil me in het pikkedonker - gehuld in die warme deken van de nacht - laten verdwalen, zelfs als ik niet zeker weet waar het eindigt. Hoewel ik meestal wil schrijven.[/bigletter]

Show and tell

S

[bigletter]Loop soms wat rood aan, en blijk nadien ernstig in dubio over mijn kunstje, als ik vraag of anderen mijn teksten evalueren. Het grappigst is, dat er geen spaan van over blijft. Niet van mijn teksten, en zeker niet wat betreft mijn gevoel van eigenwaarde.[/bigletter]

To write, or not

T

En toen, ineens, viel me een gigantisch verschil op. Dat verschil in wat je leest of het geschreven is door een man (ja, echt?!) of door een vrouw. Soms (ja, echt!!) bewonder ik dat andere geslacht omdat ze juist niet in diepzinnige levensbeschouwingen vervallen, want, echt, soms word ik zo moe van die persoonlijk getinte blogposts. Ik wil weer algemenere zaken zien, voelen, horen, aanraken...

Het stroomt

H

Daarnet vroeg ik me serieus af, of ik ooit wel echt mijn kindzijn heb beleefd en ervaren. Het zit zo, mijn tante woont aan een plein, en temidden van dat plein staat een architectonisch staaltje onnadachtzaamheid (Dat laatste woord klopt niet, nee. Ik wil graag even iets illustreren.) Het is de uitgang naar een parkeergarage ondergronds, met een schuin dakje van ca. 5 meter lang, dat een...

Follow

Get the latest posts delivered to your mailbox: