Veilig

V

Eerlijk gezegd, wist ik zo gauw niet waarom ik iets in hem zag. Maar goed, hij had dat aandoenlijke puberachtige koppie nog, zelfs toen hij al de veertig gepasseerd was. En hij woonde vijf deuren verderop. Al zag ik hem dan alleen laat op de zaterdagmiddag bij de super hieronder. En waren onze begroetingen altijd supervriendelijk.

En ik moet wel ten einde raad zijn geweest, dat ik hem die zaterdagmiddag aansprak. Toen hij me daar in de super opnieuw zo vriendelijk gedag zei, trok ik de stoute schoenen dus maar aan. Als eerste viel me die alcoholwalm op, maar ik negeerde het. Ach, de meeste mannen hingen in het weekend toch in de kroeg, waarom hij dan niet? Ik vroeg hem, aldus, of het niet eens tijd werd dat we samen een koffietje of nog beter een biertje/ hapje zouden doen? Hij glimlachte weer die jongensachtige ondeugd, en nodigde me terstond uit bij hem thuis die avond.

Ik werd daar op het laatste moment toch wel een weinig nerveus van, maar trok stoer een rood shirtje aan, met mijn Schotse mini-rokje – die ik nog steeds manhaftig bewaar voor betere tijden en slankere dagen – eronder, en zwarte kousen. Toen ik eenmaal wat gestresst bij hem aanbelde, en hij de deur opensloeg, zag ik aan zijn goedkeurende blik, dat dat de juiste keuze was geweest.

Op de achtergrond hoorde ik ‘Angie’ van The Stones spelen. Dat was voor mij gelukkig een goede intro een leuk gesprek te beginnen. Was hij fan van The Rolling Stones, want ikzelf een overjarige Beatlesfan? Hij knikte enthousiast. En de rest van de avond deed hij wanhopig zijn best me te overtuigen van de betere kwaliteiten van Jagger/Richards, terwijl ik hem speels tegensprak over de muzikale genialiteit van Lennon/McCartney.

Onze babbels verliepen zo gemoedelijk en zo amicaal dat ik rond een uurtje of middernacht, na ettelijke biertjes en rode wijntjes, het waagde om hem zowat te bespringen. Wat natuurlijk in een heftige vrijpartij eindigde op dat iele zwartleren bankje.

De volgende ochtend wekte hij me met de vraag of ik verkering met hem wilde. En die vraag vond ik zo lief en amusant dat ik verwachtte de rest van mijn leven met dit joch samen te zijn.

Ach, dat hij een half jaar jonger was, en gek op darten in de kroeg, dat deerde in eerste instantie niet. Dat hij vervolgens verwachtte dat ik elk volgend weekend en elk darttoernooi met hem op pad zou gaan, richting elke kroeg, in tweede instantie ook niet.

Even, en dat duurde wel een half jaar, keerde ik weer terug naar mijn horecaffer lifestyle van twintig jaar geleden. Ik dronk meer bier en wijn dan me lief was. En stilde de katers met nog veel meer tomatensap met Tabasco met peper/zout. Ik sliep overdag, en was ’s nachts wakker om met R. te genieten van muziek, bier en seks. Ja eigenlijk, leefden we pure rock ’n roll.

Maar dat darten stond me op een gegeven moment zo tegen. Want ik kan er nu niet meer naar kijken, ook niet op tv. En ik voelde zo weinig binding met al die alcohol zuipende vrienden van mijn lief, dat dat onze band begon te ontwrichten.

Tot ik op een dag de moed vond voor mezelf vast te stellen, dat ik niet langer verliefd was. Dat ik niet langer verkering hoefde. Dat ik hem vrij kon laten.

Nog steeds als ik hem op de gang op bij de super tegenkom, word ik eerst begroet door die alcoholwalm. En daarna door nog steeds zijn vriendelijke en toegankelijke natuur. Die aantrekkingskracht blijft, maar iets vertelt me dat hij louter zocht naar een soort moederfiguur. En dat was mij nog net een brug te ver…

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

Ik wil reageren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: