Vergetelheid

2

In mijn dromen ga ik vaak dood. En dat beangstigt me vaak en vind ik bovendien maf. Dus heb ik er maar een rekensommetje op los gelaten. Ik dacht: je kunt tegenwoordig toch minstens de 100 halen.

En stel nou, dat die misère die je moest ervaren tijdens dat leven, zo’n 13 (mooi rampengetal) jaar aan bagage bedroeg. Dan word je toch 87.

Natuurlijk mag je niet spotten met Alzheimer, doe ik dan ook niet. Maar hoe mooi zou het zijn – terwijl je je hele leven egotript – dat je dan op het moment dat je je memoires werkelijk wil gaan schrijven. Dat je je dan niets meer herinnert, behalve gebeurtenissen uit je vroegste jeugd. Dat je stokt bij: “Er was eens, maar wat?”

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

Dit vind je misschien ook leuk...

2 reacties

  1. Sonja Grinwis schreef:

    En dat je daar dan ook helemaal oké mee bent. Mooi oud worden is nog een hele kunst.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: