Vlak

Vlak ~ iPIXtitude.com
Afbeelding van Ulrike Leone via Pixabay.com

We zaten er al minstens drie kwartier, in die wachtkamer van de huisarts. Ondertussen zagen we wat ambulancebroeders én een brancard voorbij komen. En konden wel raden dat onze huisarts op dat moment wat dringender zaken aan haar hoofd had.

Uiteindelijk, na nog twintig minuten wachten, en het zien verlaten van die stretcher met inmiddels een patiënt erop, werden we door de betrokken huisarts opgehaald.

Eigenlijk is zo’n consult van maar 10 minuten veels te kort en louter één onderwerp binnen dat consult te weinig.

Moederlief had niet louter dat ontstoken oog. Ze wilde ook een verwijzing naar een Dermatoloog. En eens met de huisarts spreken over die moeilijke beslissing, die ze toch maar moet nemen – eerdaags – over een mogelijke operatie inzake een omgekeerde schouderprothese. Wat nu eenmaal geen sinecure is, als je reeds de 80 bent gepasseerd.

Enniehoo, ik kon goed merken aan de huisarts dat ze enigszins haast had. En haar reactie op mijn moeders’ verhaal enigszins vlak en kortaf.

Ergens vind ik het van de zotte. Dat een mens op leeftijd niet even de kans krijgt om haar verhaal – en ze heeft nogal wat meegemaakt de laatste paar jaar – te doen.

Ik snap dat zo’n huisarts een loeidrukke praktijk moet runnen. Ik wil snappen dat ieder mens een driedubbele afspraak zou moeten inplannen voor die grootse onderwerpen die bij moederlief nu eenmaal leven. Maar die desinteresse en vlakheid, die vind ik niet bij een huisarts passen.

Het geeft me nu niet dat aparte gevoel van binnen dat je als patiënt überhaupt nog wat waard bent. Het is een beetje the sign of the times, ik weet, maar leuker of vooral béter wordt het er niet op…

%d bloggers liken dit: