Dat vleugje ironie (in 120 woorden)

D

Soms moet je vechten. Al word ik daar zo langzamerhand wel eens moe van, want het lijkt er verdomd veel op, dat je jezelf steeds opnieuw moet bewijzen. Of noem het jezelf laten gelden, zo je wilt. En zo’n schermutseling, daar kom je dan niet geheel onbeschadigd uit. Daar doe je ook iets mee. Het wordt een soort rugzakje wat je in je onderbewuste opslaat. En van tijd tot tijd breekt dat weer los.
Daarnaast bestaat er synchroniciteit. Op het moment dat je dat rugzakje even aait en je fysieke wonden likt, geschiedt een wonder. Een ontmoeting.
Opeens kan ik bijzonder hysterisch lachen, nadat die warme tranen door zijn tedere hand werden opgedroogd, als de ironie dan tot me doordringt…

Over mij

Irene

Als ik wat eenvoudige kreten roep als opgeruimd, energiek, niet snel gek te krijgen, humoristisch, betrouwbaar, oplossingsgericht en dat mijn haar altijd goed zit, krijg je al een aardig beeld van me. Liefst ben ik de hele dag creatief bezig met anything visual zoals logo’s, webdesign en -ontwikkeling. Kan niet buiten mijn iMac, iPhone en iPad, maar liefst ook niet zonder een biertje, nootje en chipje. Zolang gezelligheid maar troef is…

2 Reacties

Door Irene
%d bloggers liken dit: