Voorbij die 10 minuten ~ iPIXtitude.com

Voorbij die 10 minuten

Nou, we zullen maar denken dat mijn bizarre koppijnen van de laatste tijd te wijten waren aan die ontstoken kies. Vandaar dat ik me gisterochtend bijna wanhopig heb gemeld bij de tandarts. En ik binnen een half uur reeds op de stoel mocht plaatsnemen. Kon echter pas anderhalf uur (?!) later de stoel verlaten, ditmaal zonder die gewraakte kies en met nog meer pijn, maar dat gaat ooit weer over, zegt men.

Ik heb inmiddels alle tandartshulpmiddelen wel voorbij mogen zien komen. De tandarts hanteerde de verdovingsspuit driftig zo’n 13 tot 14 keer, omdat de onderliggende ontsteking zich blijkbaar niet wilde laten kennen.
Er werd geboord, gewrikt, getrokken, en langzaam maar zeker kwamen er kleine stukjes kies uit.
Na een uur kwam er zelfs een mannelijke tandarts aan te pas. Die het zaakje uiteindelijk – en binnen mijn zo vurig gehoopte tien minuten – metterdaad heeft opgelost.

Een uur en een kwartier heeft dat trekken van een kies geduurd, mensen. Ik was furieus en enigszins labiel nadien. Totally shaky begaf ik me weer richting huis. Ik plofte neer op mijn bank en dacht: “dit nóóit méér!”

Sowieso vind ik er wat van. Je zou toch bijna een hekel krijgen aan een tandarts? Waarom moet alles zo lang duren? Wat is er mis met snel en kundig? Wat als het perfectionisme van zo’n tandarts de spuigaten uitloopt? Dan krijgt de patiënt dus de neiging om subiet van specialist te veranderen. Blijkbaar heeft mijn tandarts voor ogen dat haar perfectionisme uiteindelijk meer richting ‘zorg is tijd nemen‘ gaat, terwijl de slogan ‘geld is tijd‘ niet meer aan de orde is.

En die zin om van tandarts te veranderen heb ik nu. Ik verlang terug naar mijn oude tandarts van 40 jaar geleden. Die me ooit heeft gered van de ontwikkelingen na een verplicht schooltandartsbezoekje, wat ook in een ontstoken kies resulteerde.
Hij klaarde the job binnen drie minuten – nadat de verdoving was ingewerkt – en zonder al te veel pijnen nadien.
Al kan ik me ook nog danig herinneren, dat destijds dat mondkapje nog niet benodigd was, en je tijdens zijn gewroet nog gewoon zijn neuspulken kon zien zitten.
Argh, ik mis zelfs dat.
Maar hij was wel terzake kundig en hij deed zijn werk dan tenminste rap.

Anyhoo, ik vraag me nu af, of ik over 6 maanden als ik weer op controle moet, dit voorval inmiddels een beetje ben vergeten. Zodat ik weer luchtig en zelfs bijna onwetend plaats kan nemen onder haar kundigheid. Ik zal dan niet nalaten haar ietwat cynisch te vragen: “Doe je ook aan vluggertjes?”

About the author

PIX

Ik ben Irene – bouwjaar 1967 – going on 18 (I'd wish), blog reedsch sinds 2002, en heb me sindsdien ontwikkeld tot webdesigner pur sang. Mijn haar zit altijd goed en tja, word thuis toch nog wel geconditioneerd door mijn feline... Lees meer

View all posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.