Wat kan ik vandaag ‘es goed doen?
Uit eigen collectie

Het is maf, ik woon hier nu zo’n 20 jaar. En ik ken mijn meeste buurtjes allemaal van gezicht. De verhoudingen zijn goed, zo niet uitstekend. Toch krijg ik meer dan eens de koude kriebels als ik denk dat hier ooit pure malaise – in de vorm van brand of iets dergelijks – uitbreekt. Ik weet, men lijdt ’t meest, van ’t lijden dat men vreest, maar dan toch.

Ik heb als slechthorende een geweldig flits- en trilsysteem thuis. En brandmelders.

Echter, sinds mijn lieve buuf met wie ik een geweldige band heb – nog steeds – is verhuisd naar L., maak ik me wel eens zorgen over informatieverstrekking inzake mijn slechthorendheid. Het gaat me te ver om een bordje onder mijn deurbel te hangen met die typische slechthorenden-melding. Dan kun je immers net zo goed je deur wagenwijd openhouden voor inbrekers.

Het gaat er nu dus om, dat je zonder al te zielig over te komen, een onderwerp bespreekbaar moet maken: mijn slechthorendheid. En na al die jaren met deze handicap, vind ik dat nog steeds een heikel dingetje.

Ik wil mezelf niet zien, immers, als iemand met een handicap. Om je heel eerlijk te bekennen, ken ik nauwelijks mensen in ditzelfde straatje. Ik begeef me (nog) niet op paden om bijvoorbeeld al gebarentaal te leren. Met andere woorden: ik doe eigenlijk niets voor een gemeenschap waarvan ik nog zoveel kan leren en aan kan bijdragen.

Dat vind ik dus eigenlijk niet kunnen.

Na al die jaren moest er nu maar eens een conclusie worden verbonden aan mijn eigen acceptatieproces. Want mensen, wat heb ik het zwaar gehad (zo’n zwáár léven, heb ik (;-)), met het accepteren van deze handicap.

Ergens negeerde ik het straal. Ergens wilde ik er niet te veel aandacht aan schenken, want het is immers geen probleem. Die Philips oorbellen die ik dagelijks mag dragen, en nog altijd puur blij hier vanwege zulks een uitvinding, zorgen ervoor dat ik eigenlijk wat onbekommerd in het leven sta.

Ik ben ik. Maar wat kan ik dan doen of betekenen voor jou? Als mens, of als puur lotgenoot?

Dus kwam er een enorme brainwave binnen. Gisteren. Zoals ik mijn slechthorendheid ervaar is dat ‘schreeuwende stilte’. Dus registreerde ik deze als domeinnaam. En bracht de site: schreeuwendestilte.nl tot leven. Ik hoop met deze site iets meer te kunnen betekenen voor deze gemeenschap. En heb me op advies van reeds een nieuwe aangename onbekende op Facebook aangemeld bij de Facebookgroep: ‘Stichting Plotsdoven’.

Het zijn nog maar kleine stapjes die ik zet. En als altijd voel ik dat ik als diep gewortelde laatbloeier, net dat ene beetje té laat arriveer…

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit:

[mc4wp_form id="449"]