Whole lotta shaken, not stirred

W

Zo maken ze ze toch niet meer, zo’n Roger Moore? En ik ga je even flink irriteren nu, want ik vind Roger Moore – als dé schalkse gentleman – altijd dé charmantste en méést húmorvolle James Bond. Nochtans, ik bevond me al in een lachstuip als hij zijn linkse wenkbrauw optrok. Ik vergaf hem – zelfs – dat continue vreemdgaan. Er zijn maar weinig heren die dat kúnnen, dames. En dat ben je vast wel met me eens. Ik mis hem nu al.

Want die zaterdagavonden dat The Saint en The Persuaders weer eens uit de kast werden getrokken te onzer amusement, dat waren altijd weer feestjes. Ik keek ernaar uit. Een hele week lang.

Laatst zat ik vertwijfeld te denken, waarom de tv me heden ten dage nog zo weinig boeien kan. Al die detective-series, en ook die schier eindeloze reeksen aan politieseries – waardoor me al gauw een soort van levensmoeheid overvalt – omdat het niets anders is dan een herhaling – zonder enige vorm van amusement – van onze ongezouten realiteit. En zo voorspelbaar ook: er wordt een moord gepleegd, en dat wordt tegenwoordig als bijkans letterlijke doodsstrijd – en altijd kwaadschiks – opgelost. Einde verhaal en oh ja, oefening, dat ook.

Die weg ertussen – naar de oplossing – is nog weinig charmant, zoals The Saint, James Bond en The Persuaders daar een onomstotelijk en bijna komisch lesje in het leven van maakten. De werkelijkheid wordt ons tegenwoordig rauw en bitter hard ingewreven. En dat gaat weer ten koste van wat ik dan persoonlijk noem ‘dat stukje relativeren’.

Natuurlijk was het destijds ook een gevecht tussen het Goed en het Kwaad. De Kunst lag er destijds in om de Duivel flink op zijn staart te trappen, zodat hij zich niet alleen overwonnen voelde, maar ook – en belangrijker – belachelijk gemaakt. Opdat die Duivel dat ridiculiseren van zijn acties niet net zo licht als zijn onvergeeflijke acties zou kunnen vergeten.

En dat complete plaatje zorgde er destijds voor dat we wakker geschud – als in shaken – werden, maar nog net niet – stirred – aangetast in onze normen en waarden als toekijkers. Een betere waarschuwing als destijds is er niet. En daar mogen de huidige tv-producenten nog best eens op afstuderen…

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

8 Reacties

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  • Ik ben geen fan, dan bedoel ik, geen fan van tv. Heb het vroeger (en nu ook nog steeds) allemaal gemist, maar door de gesprekken over Ivanhoe is het net alsof ik die serie dan weer wel heb gezien. Of was het geen serie? Kijk, dat bedoel ik nou. Heb nog nooit een film van James Bond gezien, toen niet, nu niet. Hou dan weer wel van Scandinavische dingen die ik dan, weliswaar veel later als iedereen het al heeft gezien, met Man op dvd bekijk. Ik geloof dat ik ben afgedwaald…

  • Het is dat Engelse van die man, alleen een wenkbrauw optrekken als er iets gebeurt. Heerlijk. Nou moet ik wel zeggen, Pierce Brosnan kon me ook altijd wel boeien hoor.

    • @Ali: Ja inderdeed… dat zotte van die Engelsen is ‘simply adorable‘. En met Pierce wil ik ook wel eens beschuitje eten, maar dan met Ierse whisky.

  • Roger Moore nam zijn rol als James Bond niet al te serieus daardoor vond ik die onzin ook nog te behappen. Na hem ben ik afgehaakt.
    Tja, de tv kan mij tegenwoordig ook maar matig boeien. Te veel van hetzelfde en te vaak onderbroken door reclame.

    • @Sonja: Ja, hij had tenminste zelfspot. En breek me de b*k niet open, over reclames. Ben vaak alweer vergeten waar ik überhaupt klaar voor ging zitten. :-p

Door Pix
%d bloggers liken dit: