Wisselwerking

Wisselwerking ~ iPIXtitude.com
Afbeelding van Pixabay.com

Toen ik eenmaal thuis kwam te zitten, was ik ietwat gedesillusioneerd in de mensheid. En dat vind ik dus zelf ook een zeer negatieve klank hebben. Iets in me begon te geloven in dat introverte binnenin. Het werd steeds een beetje stiller in me, alsof het leek dat ik wat zaken moest verwerken. En ik dacht, dat dat een gedeeltelijke afwijking was, dat introverte, je-weet-wel.

Soms ervaar ik mezelf als een onherroepelijke schreeuwer(t). Iemand die per se een boventoon wil voeren. Ik weet niet waaraan dat ligt. Misschien is mijn achtergrond als ondernemersdochter daar wel debet aan. Ik werd immers niet opgevoed om bescheidenheid en zelfs verlegenheid te tonen. Nee, wij spreken mensen aan. Wij geven aanleiding tot. Een gesprek? Discussies? Neen, die vormen totaal geen bezwaar. Het zit er zelfs een beetje ingebakken.

Daarom kan ik meestentijds zo’n groots respect koesteren voor simpele en bescheiden mensen. Van die mensen die gaan zitten, met hun handen in elkaar gerust, als het ware ook berustend, alsof ze willen zeggen: “Vertel het me maar?!” Alsof ze die behoefte niet voelen om volledig uit zichzelf een verhaal te vertellen. Alsof je het eruit moet trekken. Soms. Maar niet altijd.

Nu jaren later, besef ik dat ik juist deels introvert ben en voor het overgrote deel extravert. Dat schreeuwerige immers, dat goedkeuring vraagt voor alles wat ik doe. Maar ook, dat ik weer in staat ben de mensheid tegemoet te treden omdat ik dan nu eindelijk wat zaken op een rij meen te hebben.

Ik ben alleen nog niet zover, dat ik mijn handen in elkaar vouw en berustend afwacht tot die ander gaat vertellen. Nee. Dat nog niet. Misschien volgt dat op mijn tachtigste ofzo. Dat moment dat je die ander laat beginnen. Omdat je zelf immers dat deel wel hebt beleefd, inmiddels.

%d bloggers liken dit: