#WOT deel 18: opgeven

#

Terwijl de schoorstenen weer roken, doe ik – binnen en warm – mijn best om deze #WOT (Write on Thursday) weer ‘es aan te vullen. Eens even kijken wat het woord vandaag is: ‘Opgeven’. Stilzwijgend zet ik mijn Mac maar aan, en denk terug aan al die jaren geleden dat ik enigszins verslagen en uitgeblust thuis kwam te zitten. Want hoewel ik al mijn krachten en energie had geïnvesteerd in deze laatste baan, werd toch mijn contract niet verlengd, omdat het bedrijf drastisch zou inkrimpen en uiteindelijk zou verhuizen naar een locatie in Noord-Brabant.

Het #WOT-woord van vandaag is:

Opgeven ~ 1) Aangeven 2) Aanmelden 3) Aanreiken 4) Aanvragen 5) Afbreken 6) Afhaken 7) Afleggen 8) Afschrijven 9) Afstand 10) Afstappen 11) Afstellen 12) Afvallen 13) Afzeggen 14) Afzien 15) Bekendmaken 16) Bluffen 17) Braken 18) Capituleren 19) Declareren 20) Dicteren 21) Eindigen 22) Eruitstappen 23) Gelasten 24) Ingeven 25) Inschrijven 26) Intekenen 27) Laten 28) Meegeven 29) Melden 30) Opdragen 31) Ophouden 32) Opnoemen 33) Opofferen 34) Overgeven 35) Prijsgeven 36) Roemen 37) Rononceren 38) Spuwen 39) Staken 40) Stoppen 41) Subscriberen 42) Toegeven 43) Uitleveren 44) Uitscheiden 45) Verliezen 46) Vomeren

Job of a lifetime, maar niet vanwege dat takenpakket

Om meerdere redenen had ik hier super veel verdriet van. Het was immers niet louter een baan. Het waren dé collega’s, die supernerds van dat ICT-bedrijf, met wie ik beter door een deur kon dan mijn vijf (5) managers. Het was die grote liefde die ik daar ontmoette, en van wie ik – door mijn vrijwillige inzicht dat het beter is een ‘vrije man’ te vinden – afscheid moest nemen. Het was die rottaak dat ik binnen één jaar voor meer dan dertig (30) man personeel afscheidscadeautjes moest zien te verzinnen. Want het werk zelf, nee, dat was niet eens zo bijzonder….

Eenmaal thuiszittend dacht ik dat ik was afgedankt, en in een hoek gezet, door een vrouwelijke collega die liever haar ellebogen gebruikte dan mij te waarderen en bedanken voor al het harde werk dat ik ook namens haar had volbracht. Maar ik – of all people – had beter moeten weten. Een bedankje krijg je nooit. Een schop, dat dan weer wel.

Dat stilletjes in een hoekje zitten treuren duurde trouwens liefst twee weken en drie dagen. Noem het een rouwproces waar ik even doorheen moest.

Dat duurt bij mij nooit zo lang

Iemand deed mij een oude computer cadeau, die ikzelf helemaal oplapte en versnelde qua format. (Ctrl-alt-del en format:c.) Ik heb wat zitten praten tegen die ‘magic box’, oftewel, anderen die daarbuiten stonden zouden beslist geroepen hebben dat ik het ding vrijwel kapot schold. Nachtenlang zat ik te stoeien met Windows bestanden, met voor mij de enige vraag die belangrijk was: hoeveel bestanden heeft Windows werkelijk nodig om nog te kunnen functioneren? Ieder ander zou zich afgevraagd hebben of ik wel spoorde, maar voor mij was het een gerichte afleiding.

Toen ik eenmaal eindelijk dat verrekte XS4ALL abonnement had, veranderde dat naar interesse voor dat wereldwijde web. En wie had dat ooit gedacht, het nieuwe hot item: ‘weblogs’. Destijds ging alles nog handmatig, er was nog geen Installatron of iets wat ook maar leek op een installatie-wizard. Om te ontwerpen moest ik duiken in de templates. Tussendoor constateerde ik wel een soort van patroon, ja zelfs een soort van logica, dus zou daar uiteindelijk wel een touw aan vast kunnen gaan knopen. Terwijl zelfs Google in die tijd nog niet veel uitkomsten bood. Met een boek in de hand, een beeldscherm voor mijn neus, muziek op standje swing, en ettelijke bakken sterke koffie om me vooral wakker te houden, toog ik aan de slag. En zo veranderden muren in deuren. Stap voor stap.

De komst van Social Media

Social Media kondigde zich aan. Ik raakte hoe dan ook beslist in een opwaartse spiraal door me overal mee te bemoeien, webloggewijs via aboutblank.nl (helaas ter ziele gegane gezamenlijke blog over (je raadt ’t nooit): webloggen) of via mijn eigen blog. Als ik via Social Media constateerde dat iemand er niet uitkwam met PivotX of later WordPress, dan zette ik mijn ziel en zaligheid in om te helpen. Gratis.

Pas op: elevatorpitch hieronder

Daarvan leerde ik vrijwel direct (let op: persoonlijk inzicht in eigen kunnen) dat ik veel lef heb. Immers, ik begon ergens aan en als ik het verklootte (sorry voor dat lelijke woord: ik bedoel natuurlijk: als er iets mis ging), begon ik weer van voren af aan. En telkens weer met meer succes als gevolg. Terwijl anderen bij wijze van spreken al een kruisje slaan voordat ze dat keyboard van een computer aanraken. Ik leerde dat ik beslist creatief ben. Dat ik ruimtelijk inzicht heb, en dat mijn wiskundig vermogen sinds mijn pubertijd aanzienlijk is verbeterd. Ik leerde mezelf aan wat ik wilde leren. Ik paste toe, veranderde en ben gegroeid. Maar nog steeds niet als volwassene.

Tot slot

Want ergens meen ik dat ik nu met een gerust hart kan stellen dat ik mijn tweede jeugd opnieuw beleef. En ook dat ik minstens dertig jaar té vroeg ben geboren. Tja, de tweede jeugd van tegenwoordig heeft nog verdomde veel in haar mars en van opgeven weet ze niet(s)…

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

4 Reacties

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Door Pix
%d bloggers liken dit: