#WOT deel 26: kapot

Heel vaak worstel ik – en weet tegelijkertijd dat het bij die innerlijke tweestrijd moet blijven – om anderen tijdelijk onderdak aan te bieden. Bijvoorbeeld aan mensen van wie ik weet, dat ze beter verdienen. Omdat ze in een nare scheiding liggen met alle rompslomp die dat met zich meebrengt. En geloof mij, dat gebeurt vaker momenteel.

Zelfs plaatjes van zielige huisdieren op Social Media zijn in mijn optiek not done. Liefst zou ik immers iedereen helpen.

Vaker wel dan niet, kijk ik eens rond in mijn flat. En zie dan ruimte. Ruimte waar anderen om zitten te springen.

Ergens weet ik dat dat vooraf al niet zo’n goed idee is. Ik zou zelf zomaar stuk kunnen gaan. Omdat ik weet dat ik zaken kan en wíl oppakken die me uiteindelijk zelf de kop kunnen gaan kosten. Want ik ben geen psych. Of therapeut. Ik hoef me ook niet zo te gedragen. Ik hoef geen verantwoording te nemen voor andermans misère. Dat moeten ze helemaal zelf oplossen. Toch?

Het idee dat ik van mezelf weet een hand te willen toesteken, maar dat toch niet doe, dat laatste vind ik van mezelf een rare én bovendien egocentrische gedachte.

Het #WOT-woord van vandaag is:

Kapot ~ 1) (vulgair) dood 2) doodmoe: kapot zitten uitgeput zijn 3) onthutst, gebroken: ze was er kapot van 4) stuk; = gebroken: het slot is kapot

Mijn denkpatroon is – denk ik – het gevolg van mijn jeugd. Ik kom uit een gezin waar veel dienstbare handen werden toegestoken. Hulp werd geboden. Zelfs een tijdelijk liefdevol nest werd ingericht om anderen – al was het maar voor even – weer even die sterke en stabiele basis te geven, die men zo hard nodig heeft.

Je begeeft je dan in de diepte, of anderszins: in de hoogte, zoals een storm die kan woeden in andermans leven. En in hoeverre ben ik reeds in staat om niet dat excuus te worden dat men zich aan mij vastklampt. Het is en blijft een vraagstuk, waarin ik mij úren kan verliezen. Waarbij gelijk mijn innerlijke vraag is, hoe stabiel of kapot ik zelf ben in verhouding tot de noden van mijn medemens…

Oorspronkelijk begon Karin Ramaker met de #WOT. Na wat omzwervingen via moi en Hendrik-Jan, kwam de #WOT uiteindelijk bij Martha terecht. Martha schrijft de #WOT nu sinds 2014. Hier vind je alle WOT’s vanaf 2014.

Abonneer je!

Voer je e-mailadres in...

Wat denk jij?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

4 Comments
  • Rob Engelsman
    28 juni 2018

    slap gewauwel.

    • Pix
      29 juni 2018

      @Rob: Dank je wel, zeg. Voor het eerst van mijn leven, complimenteert men me met ‘slap gewauwel’. Zegt het voort!

  • Sonja Grinwis
    28 juni 2018

    Die worsteling herken ik heel goed. Graag die ander uitzicht op beter geven, die knuffel die zegt: ‘Jij doet er toe’. Maar ook weten dat het je teveel kost. Dat je zelf niet zo sterk bent. Daar een balans in vinden is best een kunst op zich.

    • Pix
      29 juni 2018

      @Sonja: Die balans, inderdaad, da’s een ware Kunst. 🙂

%d bloggers liken dit: