Zo de sloot in

Z

Met trillend lijf liep hij halfhollend over het weggetje richting zijn onderduikadres, een boerderij in de Zaanstreek. Daarnet had hij de executie gezien van vijf – voor hem vreemde – mannen. Ze werden in lijn – achter elkaar – gepositioneerd. Terwijl de eerste werd gefusilleerd, kreeg de man erachter de volgende kogel en zo de volgende. Net zolang totdat ze allemaal de dood vonden.
Hij moest ervan kotsen naast de weg. Zo angstig was het geweest. En hij maakte dat hij gauw wegkwam.
In de verte hoorde hij achter hem motorische geluiden opdoemen. Hij keek eens voorzichtig om, maar stond al klaar om die duik te nemen in het slootje naast de weg. Inmiddels was hij het gewend. Een rietje van de kant te plukken en daardoor adem te halen als hij langdurig onder water moest blijven schuilen totdat de nazi’s hun razzia’s hadden volbracht.
Een korte indruk van een herinnering van mijn opa die me bijbleef. Mijn opa heeft dit ‘real life’ meegemaakt. Opdat dit nooit meer mag gebeuren.
Ik pleit ervoor dat we voor altijd twee minuten – hoe weinig ook – stil blijven staan voor elke oorlog die onze voorouders moesten doorstaan. Voor een betere toekomst…

About the author

Irene

Als ik wat eenvoudige kreten roep als opgeruimd, energiek, niet snel gek te krijgen, humoristisch, betrouwbaar, oplossingsgericht en dat mijn haar altijd goed zit, krijg je al een aardig beeld van me. Liefst ben ik de hele dag creatief bezig met anything visual zoals logo’s, webdesign en -ontwikkeling. Kan niet buiten mijn iMac, iPhone en iPad, maar liefst ook niet zonder een biertje, nootje en chipje. Zolang gezelligheid maar troef is…

2 comments

By Irene
Follow

Get the latest posts delivered to your mailbox:

%d bloggers liken dit: